این که میگویند صدایی نیست،دروغ است

این که میگویند تاریکی کورمان کرد،دروغ است

این که می نالند از نا توانی ها هم دروغ است

دروغ است هرچه دست هایمان را بسته...دروغ است هر بهانه ای که راحت مان کرده...دروغ است تمام نمیدانستم ها و ندیدم ها و نتوانستن هایمان...

دروغ است.

مدت زیادی بود که فقط آینه صدایم را می شنید،آینه خسته نمی شد،آینه زخم نمی زد آینه خوب می شنید... اشک هایم را درون آینه می ریختم و نمی ترسیدم از سراب های آینه.... اما چند مدتی است که از روی خودم وحشت دارم،وحشت میکنم از آینه ها،در مقابل آینه لال میشوم....نه حرفی مانده و نه حس جدیدی. آینه برای من همدرد بود...و حال درد هایم دیگر دردنیستند زندگی ام شده اند... مدتی است که مقابل هیچ آینه ای نمی ایستم،،، میترسم از آینه ها

حس بد یعنی دلت واسه چیزایی تنگ بشه که خودت خرابشون کردی...

حس بد یعنی دلت نسبت به حالی که هستی بی تفاوت بشه

حس بدی دارم

دل من زیر زنجیر خاطره ها اسیر شده...

خاطره هایی که هیچکس به یاد نمی آورد آن روزها چه زیبا می خندیدم...

قبل از آنکه چشم باز کنیم دنیایمان تاریک بود...

چشم باز کردیم و با کمک نور تاریکی را بهتر دیدیم

سال های زیادی زندگی کرده ام آنقدر زیاد که به اندازه ی تمام زجر ها ی تاریخ تجربه دارم،تجربه ی زجر ها را داشتن شیرین است چون یادت می دهد امروز چگونه شاد باشی دلم غم داشت ،شاید هم ترسیده بود؛ از آنجایی که مدت هاست میانه ی من و دلم خراب شده احوال دقیقش را نمیدانم اما میدانم که بیشتر از ناآرامی هایش گله داشت...بیشتر انتظاراتش عصبیش کرده بودند امروز حال دیگری دارم تصمیمم بر مبارزه و سرسختی با جک هایی بودکه اسمشان را مشکل گذاشته ایم ،اما نمیدانستم چگونه، یکی گفت:برای جنگ ابزار مناسب می خواهی... امروز حال دیگری دارم من راه خوب جنگیدنم را پیدا کردم،من

ستاره باش و بدرخش؛ ستاره ها فریبنده می خندند و پر معنا چشم می دوزند؛ ستاره ها زیبا می درخشند؛ ستاره ها خوب می بینند و خوب حس می کنند این درد هارا... ستاره ها حس می کنند و تلاششان برای ندیدن ،چشمک می شود و ما می ستاییم چشمک باران ستاره ها را(!) ستاره بودن سخت است...سخت است ببینی و دم نزنی....سخت است تلاشت برای ندیدن تماشایی(!)باشد، سخت است اما ستاره شدن سختی دارد؛ ستاره باش و بدرخش... ستاره بودن سخت است اما...تو لیاقتش را داری... ستاره باش و بدرخش.

فردا خواهد آمد...

تو بیدار خواهی شد...زندگی خواهی کرد...

فردا خواهد آمد و من آن روز نیستم اما فردایت را درخواست میکنم.

دوست دارم تا نفس داری بخندی،خورشید باشی و وجودت روشنی بخش باشد،دوست دارم زنده ماندنت با بهانه ی زندگی کردنت باشد...

فردایت را دوست دارم

فردا نیستم اما به یاد داشته باش تکرار نخواهد شد هرآنچه از مهر هدیه گرفته ای.

این من هستم.مدت ها ست که مدام تکرار می کنم :این من هستم با تمام بدی ها و خوبی هایم...

...

اما چند روزی است که فکر میکنم باید بزرگ شوم،یالااقل ادای بزرگترها را در آورم.

به گمانم برای شروع ماسک زدن مناسب باشد،دیگر نه کسی میرنجد ونه سوتفاهمی پیش خواهد آمد... من هم بزرگ خواهم شد.

نمیدانم چه بلایی سرمن و احساسم می آید اما میدانم که بزرگ خواهم شد.

آدم ها....

فراموش نمی کنند...

فقط دیگر ساکت می شوند.

همه از بی رحمی سرما میگویند،

هیچ کس نمی داند که سرما با بوران و یخ زدن هایش در پی نجاتمان است.

کسی نمی داند که اگر چیزی هم از ما باقی مانده از لطف سرما و یخ زدن هایش بوده که هر آنچه دیگران لازم ندیدند ویران کنند را حفظ کرد...

یخ زد احساسمان اما... هنوز کمی احساس یخ زده داریم...